De man met de baard en de jurk...in Gods naam!

Gisteren was ik even in een winkel waar zich tussen een vader en een dochter 'de zwarte pietendiscussie' ontspon. Ondanks dat wij maar met zijn 3-en in de zaak waren hield ik mijn mond in eerste instantie omdat hun visie lijnrecht tegenover de mijne stond, en dat kan natuurlijk. Gaandeweg werd het steeds moeilijker om mijn mond te houden omdat ik vind dat de discussie altijd op het zelfde punt vastloopt en dus afgelopen is. ("het is traditie", "anders gaan ze lekker terug naar hun eigen land" "Sinterklaas is van ons" "Zwarte Piet tegenwoordig heeft niks meer met salvernij te maken") Op exact dat moment keek de vader mij aan in de veronderstelling dat ik het met hem eens zou zijn maar dat was zo erg niet het geval dat ik me toen vrij voelde om mijn mening of gedachten hieromtrent met hem te delen.

Ik begrijp inmiddels dat de mensen die aan die kant van de discussie staan zich op geen enkele manier kunnen of willen inleven in de mensen die Zwarte Piet om wat voor reden dan ook als kwetsend ervaren dus ik ging die kaart niet eens uitspelen.( Mijn persoonlijke mening is overigens dat ook als er maar 10 mensen zijn die zich door een totaal achterhaald verzonnen verhaal gekwetst voelen, dat dat aandacht verdiend)

Ik vroeg de vader wat hij, als hij geen begrip had voor zwarte mensen die zich gekwetst voelen door Zwarte Piet, dan van Sinterklaas zelf vond? Een oude katholieke bisschop die een enge machtsverhouding tot nota bene kinderen staat. Die elk jaar alle kinderen angst inboezemd en altijd streng en bozig de kinderen lekker bij hem op schoot vraagt om eens te kijken hoe hij ze zal straffen voor hun 'ongehoorzaamheid' van dat jaar.

De katholieke kerk staat meer dan ooit in de schijnwerpers wegens het op grote schaal sexueel misbruiken van kinderen. Bisschoppen, kardinaals, priesters, meneer pastoor....allemaal hebben ze zich bezondigd aan zeer ernstig machtsmisbruik en sexuele misstanden...met kinderen! Bijna iedereen heeft wel een opa, een (oud,-) oom, broer, neef of kent iemand die in de hoogtijdagen van de katholieke kerk slchtoffer werd van de 'schijnheiligen'. Die mensen kunnen geen bisschop meer zien! Elk jaar leveren vaders en moeders vrijwillig hun kinderen over aan een afgevaardigde van deze zelfde katholieke kerk en maken ze hun kinderen bewust bang voor de grillen van deze man, daarnaast moeten ze ook nog wel bij de oude baas op schoot..."leuke foto's voor later".

"Jaaaa, zei de vader, maar dat staat voor mij toch los van elkaar hoor" "Ik heb nooit last van een pastoor gehad want ik ben niet gelovig opgevoed dus ik zie Sinterklaas ook niet in die lijn" "Ook niet als je een beetje je best tot inleven doet?", vroeg ik "Nee, dan ook niet echt", antwoordde de vader. 

Ik was me bewust van het feit dat ik misschien wat ver ging nu maar schetste hem toch het volgende: "Wat nou als in de Islamische Staat vanaf volgend jaar elk jaar een feestdag wordt gevierd waarbij een groot moslimleider met een lange baard en in een jurk gekleed in elke stad van die staat wordt ingehaald als een held, rijdend op een kameel met in zijn kielzog honderden jonge jihadisten die op hun rondgang door de stad steeds 4 niet-moslimmannen in een oranje gewaad voor zich uit drijven en die dan zogenaamd ritueel onthoofden op het marktplein?" "Hoe denk je dat dat wereld daar naar kijkt dan? Hoe zou jíj daar naar kijken?"

De vader keek me verschrikt en geërgerd aan "Hallo hey! Nou noem je even een van de grootste misdaden tegen de mensheid ooit, smakeloos!" "Ja, smakeloos", zei ik "en de slavernij was dat niet?" "Ja maar dit heeft met dat achterlijke geloof te maken van die moslims!" "Jaja, en het sexueel misbruik door de Katholieke kerk was dan wel prima?", vroeg ik.

"Dat was in ons eigen land en daar bepalen wij de regels, niet die kut moslims met hun baarden en jurken!!", riep de man nu bijna wanhopig. 

"Prima" zei ik tegen de man, "Heel veel plezier volgende maand met het binnenhalen van die man met die baard en die jurk die uit 'onze' cultuur komt....dat is inderdaad heel anders!"

 (Ik realiseerde me na dit gesprek dat het dus wellicht voor veel mensen zo moeilijk is om zich in te leven in de mensen die zich gekwetst voelen door Zwarte Piet omdat het zo lang geleden is en het in hun afkomst/geschiedenis ook geen rol speelt. Omdat het verstrijken van de tijd mijns inziens niets afdoet aan de ernst van een misdaad noemde ik een actuele schokkende situatie als voorbeeld, daar bleek deze meneer ineens zich veel meer bij te kunnen voorstellen)

Shoot for the moon!

Voordat verloofde muzikant werd, was het plan dat hij Basketballer zou worden. Ik ben blij dat het uiteindelijk de muziek is geworden want sport in het algemeen boeit me echt helemaal niet! Sterker nog, ik heb er een bloedhekel aan..altijd al gehad. Ik geloof niet dat het mogelijk was geweest dat ik op dezelfde manier als nu zijn passie en dus drukke leven had kunnen delen met hem. Zijn gehele middelbare schooltijd stond in het teken van trainen, fitnessen en wedstrijden spelen. Om 06.00 's morgens was hij, elke morgen(!), in de fitnessruimte of in de gymzaal op school aan het trainen, daarna douchen en meteen de lesbanken in. In de avonden Basketballtraining en de wedstrijden in het weekend. Hij was 17 en zou naar Amerika vertrekken om in een Collegeteam aldaar te gaan spelen, daarom deed hij geen eindexamen Atheneum dat jaar. 4 maanden voor het eindexamen deelde de sportarts hem echter mee dat zijn knie geblesseerd was en dat andere klachten aan pezen hem compleet ongeschikt voor topsport zouden maken...letterlijk einde oefening dus! (en nog maar 4 maanden om toch eindexamen Atheneum te doen!)

Meteen nadat hij voor dat eindexamen met vlag en wimpel slaagde begon zijn muzikale avontuur. Vanaf zijn 8e jaar speelde hij al gitaar dus heel onbekend was dit terrein niet voor hem, wel moest hij weer helemaal onderaan de ladder beginnen met het realiseren van een ambitie. Want ambitieus is hij...en gedisciplineerd! 

Het is mij inmiddels duidelijk dat beide carrières helemaal niet van elkaar verschillen eigenlijk. Voor beiden heb je namelijk dezelfde discipline, passie, doorzettingsvermogen en ambitie nodig. Ik heb altijd groot respect voor mensen die deze karaktereigenschappen bezitten, die willens en wetens hun doel weten te bereiken...wat daar ook voor nodig is! Ik zou mezelf absoluut niet als laks willen betitelen maar als iets teveel tegenslag oplevert dan ga ik me 'met zinniger zaken bezighouden' en stel mijn doel simpelweg bij.

Verwarrend is het af en toe nog wel, verloofde volgt (eveneens gepassioneerd) het gehele NBA wedstrijdseizoen en dan vooral van 'zijn' Utah Jazz, de club die volgens mij echt altijd alles verliest. Tegelijkertijd beleefden wij hier thuis vaak zenuwslopende periodes als er net een nieuwe single uit was of een nieuw album. "Waaaaaat? Jezus wat gaaf! Jaaaaaaaaaa!!!! of Holy Shit Es, waar ben je??!" zijn zomaar wat kreten die uit zijn studio kwamen waarbij mij hart oversloeg in de veronderstelling dat we eindelijk eens een Megahit ofzo hadden. Nope...een Utah Jazz speler maakte een prachtige pass of schot die ik 3x mee moest kijken (rot ooohooop!!) of tijdens de zomer als de nieuwe teams werden samengesteld was het de Utah Jazz gelukt om 'weetikveelwie' tegen 'whatshisname' te ruilen. Gek werd ik ervan! Toch ben ik vaak ook trots op hem precies om dit gedrag....passie is een prachtige eigenschap en ondanks dat in mijn ogen die passie op sportvlak wat minder extatisch mag zodat mij wat kleine infarcten bespaard kunnen blijven, weet ik dat hij het nog ver gaat schoppen in het leven hierdoor. Shoot for the moon!

Wat kun je wél?!

Vanmorgen bracht ik verloofde naar Schiphol vanwaar hij voor 9 dagen naar Nashville vertrok om daar deel te nemen aan een writerscamp en dus veel mooie muziek gaat schrijven met een groep songwriters uit Amerika. Terwijl ik alleen terug naar huis reed bedacht ik me dat het deze week precies 11 jaar geleden is dat wij voor het eerst samen op vakantie gingen. Ik moest er op mijn werk verplicht even 10 dagen tussenuit en besloot een tent in de auto te gooien en naar Frankrijk te rijden, ik zou wel zien hoe de reis liep. Verloofde en ik waren net 2 weken 'serieus' en ik had hem gevraagd of hij zin had om mee te gaan. Hij had in die tijd nog geen rijbewijs dus ik reed en we belandden in Lacanau, vlakbij Bordeaux aan de westkust.

We vonden een camping pal aan zee, alleen een grote parkeerplaats vol pijnbomen scheidde de camping van het strand en normaal gesproken liepen we dan ook over een pad door de duinen naar het strand. Verloofde wilde deze morgen graag de auto besturen en maximaal in de 2e versnelling de camping af en het parkeerplein over tot aan het strand rijden...dat vond hij leuk! Ik niet, dus de auto bleef netjes naast de tent staan en we liepen naar het strand.

Rond de middag kregen we honger en ik vroeg verloofde om even terug naar de camping te lopen en wat stokbrood, wat frites en een fles cola bij de kantine te halen. Hij reageerde niet meteen enthousiast dus ik zei dat hij dan vanaf de camping met de auto tot aan het strand mocht terug rijden...hij veerde meteen op! "Nee, doe toch maar niet!", riep ik. Ik vond het toch wel link, zo in het buitenland zonder rijbewijs enzo. "Oké!", dacht ik nog te horen en ik doezelde weg in de warme zon. Pas na een dik half uur schrok ik wakker doordat verloofde een sleutelbos naast me in het zand gooide. Ik vroeg hem waar de lunch was en ik keek in een wat wit gezicht. "Ik weet niet waar ik moet beginnen maar ik heb je auto helemaal in elkaar gereden..there, i said it!" "Wát?..je lult!", zei ik. Er verscheen een klein zenuwachtig lachje op zijn gezicht en hij antwoordde dat hij op zijn minst de halve zijkant van de auto er langs een paal af had gereden. Ik geloofde er niks van en draaide me weer om. Na 5 minuten vroeg ik nogmaals waar de lunch was gebleven en hij, inmiddels gewoon ook in de zon gaan liggen, antwoordde dat die nog op de bijrijdersstoel van de auto stond. Licht geirriteerd trok ik mijn slippers aan, pakte de autosleutels en begon terug naar de camping te lopen, mopperend dat ik dit toch wel bijzonder kinderachtig vond allemaal en niet erg humoristisch. Verloofde volgde me niet (vond hij niet nodig) en hoe dichter ik bij de camping kwam hoe meer ik me begon op te fokken.

Toen ik op de camping aan kwam lopen en op een heuveltje stond vanwaar ik onze kampeerplek kon zien stond mijn hart heel even stil...naast ons tentje stond mijn rode Golf met beide voordeuren open en aan de bestuurderskant was inderdaad de paal van het straatnaambordje langs de hele deur geschaafd en toen tussen mijn voorspatbord en het chassis van de auto gewrongen! Ik rende er naartoe, volkomen in de stress, en op de bijrijdersstoel vond ik inderdaad de frites en een fles cola. Compleet verbouwereerd maar met hersens die op volle kracht werkten ging ik achter het stuur zitten en reed de auto eerst een van de paal af. Daarna nam ik verdwaasd wat frietjes en een paar slokken cola. Er was helemaal niemand thuis op de camping gelukkig, alleen wat jongens van het personeel kwamen aanrijden in een golfkarretje. In mijn beste Frans legde ik maar uit dat IK in het mulle zand wat geslipt was en 'een ongelukje' had gehad. (verloofde had natuurlijk geen rijbewijs nog!) We zouden de volgende dag weer naar huis rijden maar dat kon niet met een voorspatbord dat zo'n 40° naar buiten gebogen stond. Met een meewarig lachje (Vrouwen!) hielpen de mannen de boel weer terugbuigen en met ijzerdraad zolang weer in elkaar zetten. Lak van zowel de deur als het spatbord af en het spatbord helemaal verkreukeld.

Ik nam de cola mee terug naar het strand en besloot, nu ik weer gekalmeerd was, om verloofde een lesje te leren. Verloofde lag prinsheerlijk te dutten en ik gooide mijn slippers naast hem neer, ging zitten en nam rustig een ijskoud colaatje. "Heb je het gezien, klote hè?" "Ja, behoorlijk" "Wat heb je zolang gedaan eigenlijk?" "Gelunched, de auto van de paal afgereden en je vader even gebeld om te vragen hoe je verzekerd bent, de politie komt zo" "Wat?! Je hebt wie gebeld? Nee joh, niet mijn vader...HOLY SHIT! Als die hoort dat ik zonder rijbewijs heb gereden en ook nog schade heb gemaakt...JEZUS!" Verloofde was inmiddels opgesprongen en rende in blinde paniek al schreeuwend rondjes om mij en de badlakens heen...ik heb dit een paar minuten laten gebeuren, was verdiend. Na 5 minuten, terwijl ik nog steeds rustig een colaatje dronk, heb ik maar verteld wat ik wel gedaan had en dat ik natuurlijk zijn vader niet gebeld had. Hij vond me een trut maar zijn stem zakte weer 4 octaven en langzaamaan kwam er weer wat kleur op zijn wangen.

Toen we eind van de middag weer terug op de camping kwamen, waren daar ook de andere gasten weer terug inmiddels. Mensen zaten voor hun tent met een drankje, hingen hun strandgoed op een waslijn of begonnen vast met koken. Toen wij bij onze tent en de opzichtig gehavende auto aan kwamen lopen werd het heel even doodstil op de camping en staarden vele ogen ons strak aan...         Op dat moment liet verloofde theatraal zijn strandtas op de grond vallen en hief zijn handen in de lucht "Sjooooongejoooongeeee...WAT KUN JE WÉL??!!", riep hij me toe.  

Ik was compleet verbijsterd! De mannen om ons heen wisselde een snelle blik van verstandhouding met verloofde en sommigen schudde hun hoofd of knipoogden even instemmend naar hem. "Nou, laten we hopen dat koken wel gaat lukken zo, dan ga ik eens kijken of we hier morgen wel mee naar huis kunnen rijden...sjongejonge..."         Zelden heb ik me zo stom, beledigd en overdonderd gevoeld en moest ik tegelijkertijd zo verschrikkelijk lachen. Ik wist wel meteen wat voor vlees ik in de kuip had en dat ik bij deze 'dromer' toch wel op mijn hoede moest zijn voor zijn streken.

Tijdens de terugreis de volgende dag haalde hij nog van dit soort streken uit, ook daar moest ik vanmorgen aan denken op de terugweg van Schiphol, maar die zijn voor een andere keer. Never a dull moment met die gast!

MissManagement...some management!

Nooit heb ik een planning voor de lange termijn willen maken in mijn leven. Waar velen, waaronder ik nu ook, zich in groepsverband of met selfhelp boeken de kneepjes van Mindfulness proberen eigen te maken, leefde ik de eerste 30 jaar van mijn bestaan volledig in het moment of bij de dag. 

Werken deed ik vooral omdat ik het leuk vond wat ik deed en dat kon dus ook best elk jaar iets anders zijn....lang heb ik als verpleegkundige in de zwakzinnigenzorg gewerkt, een aantal jaren was ik dierenartsassistente, ik was op mijn 19e bedrijfsleidster van een eetcafé, en uiteindelijk heb ik jaren als gediplomeerd kok in de horeca gewerkt. Vooral dat laaste is toch echt het allerleukste beroep wat ik kan bedenken!

Enkele jaren geleden bleek ik meerdere mankementen aan mijn beide handen te hebben die komend najaar in de 13e operatie zullen resulteren en ik werd 100% afgekeurd als kok of voor elke andere functie in de horeca....wat een drama!! Aangezien ik nooit vooruit plande wist ik echt niet wat ik nu moest gaan doen dan, ik vond niks anders leuk!

In die tijd was ik net samen met mijn grote liefde (vanaf nu 'verloofde' genoemd) en die zette voorzichtig zijn eerste stappen in de wereld als muzikant in die tijd. In de maand dat ik te horen kreeg nooit meer als kok aan het werk te mogen kwam hij op een morgen thuis en deelde mee dat hij een band ging beginnen.

Hartstikke leuk natuurlijk maar we hadden beiden geen idee hoe je dat zinvol doet 'een band beginnen'. Verloofde zei dat hij een tas vol liedjes had en wat vrienden op het oog had die hij zou vragen mee te doen in deze band. Dan was het nog belangrijk een manager te vinden, een hele goeie en eigenlijk een die geen geld kostte, geld was namelijk iets wat we niet hadden. Deze conclusie overpeinsend bleef zijn blik strak op mij gericht.....ik ging koffie zetten. Eenmaal met de koffie terug in de woonkamer stond verloofde mij nog steeds strak aan te kijken: "Wat dacht je ervan als..." "Nee!" "Ja maar het zou toch geen gek ide..." "Neehee!" "Als jij denkt dat ik het hiermee meteen opgeef heb je het mis hoor, je kunt toch op zijn minst even naar me luisteren?" "Oke, wat had je in gedachte?"

En zo zat ik de maandagmorgen erop aan de eettafel in ons piepkleine appartementje met een schrijfblok, een telefoon en werkelijk geen idéé waar ik moest beginnen. Ik was nu manager van een band en we gingen een single uitbrengen....tuurlijk!

Met hulp van ontzettend veel mensen uit de industrie vond ik langzaam maar zeker mijn weg een beetje en ging de band best heel succesvol van start. Er zouden jaren van grote hoogten en diepe dalen aanbreken, chaos, verschillende bandleden die deel van de 'Rigby family' gingen uitmaken, nieuwe vriendschappen, nachten niet slapen van stress of uitgelaten opwinding. Manager ben ik van een band, dus van alle bandleden, maar een van deze heren is privé natuurlijk altijd aan mijn zijde en dat vraagt wat management op zich al. Ook al zijn we stapelgek op elkaar, verloofde en ik zijn het in 99,9% van de tijd volslagen oneens met elkaar namelijk! Ga dan maar eens samen leven én werken 24/7. 

Omdat ik soms te mooie verhalen meemaak om ze niet te delen met de wereld of omdat mijn frustratie zowat door het dak gaat en ik die ook niet zomaar ergens kwijt kan, ben ik aan dit blog begonnen. Wie het wil kan zo af en toe meelezen op deze plek waar ik me volkomen vrij wil voelen om te kunnen zeggen wat ik wil en denk...Mindfulness to the max, zeg maar!